ഹൈതമി ഉസ്താദ് ( Shuaibul Haithami ) സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, ആധുനിക ഐഡന്റിറ്റി പൊളിറ്റിക്സിന്റെ മാതൃകയിൽ കലഹം, പ്രതിഷേധം, മത്സരം, ഇരബോധം എന്നിവയിൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് മുസ്ലിംകൾക്ക് അനുയോജ്യമായ രാഷ്ട്രീയ സമീപനമല്ല. അവയെല്ലാം ബാഹ്യ ഘടകങ്ങളാണ്. മുസ്ലിംകളുടെ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകളുടെ കേന്ദ്രത്തിൽ നിലകൊള്ളേണ്ടത് അവരുടെ ആന്തരിക ശക്തിയും ദൗർബല്യങ്ങളും സംബന്ധിച്ച ബോധ്യമാണ്.
മുസ്ലിമിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി സ്രഷ്ടാവിലുള്ള വിശ്വാസമാണ്. അവനോടുള്ള പ്രാർത്ഥനയും അവനിലുള്ള പ്രതീക്ഷയുമാണ് അവന്റെ ജീവിതത്തെയും സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളെയും നയിക്കേണ്ടത്. ജനാധിപത്യ വ്യവസ്ഥയിലായാലും ഫാസിസ്റ്റ് സാഹചര്യത്തിലായാലും ഈ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മാറ്റമില്ല.
ഇസ്ലാമിക വീക്ഷണത്തിൽ മനുഷ്യന്റെ പ്രധാന ശത്രു മറ്റൊരു മനുഷ്യനല്ല; പിശാചാണ്. അസൂയ, പക, കോപം, കാപട്യം, ദുരഹങ്കാരം തുടങ്ങിയ മാനുഷിക തിന്മകളെ ഉത്തേജിപ്പിക്കുന്നത് അവനാണ്. അഴിമതിയുടെയും അനീതിയുടെയും വർഗീയതയുടെയും വംശീയതയുടെയും പിന്നിലെ പ്രേരകശക്തിയും അതുതന്നെ. അതുകൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയത്തെയും മനുഷ്യരെയും മുസ്ലിംകൾ ഈ ഉൾക്കാഴ്ചയോടെയാണ് സമീപിക്കേണ്ടത്.
ഭരണാധികാരി മുസ്ലിം ആണെന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം നീതി ലഭിക്കുമെന്ന വിശ്വാസം ഇസ്ലാമികമല്ല. മുസ്ലിമായാലും അമുസ്ലിമായാലും നീതിബോധമുള്ളവരിൽ നിന്നാണ് നീതി ലഭിക്കുക. ചരിത്രത്തിൽ മുസ്ലിംകളോട് നീതി പുലർത്തിയ അമുസ്ലിം ഭരണാധികാരികളുമുണ്ട്; ക്രൂരമായി പെരുമാറിയ മുസ്ലിം ഭരണാധികാരികളുമുണ്ട്. ഈ യാഥാർഥ്യം ഭാവിയിലും മാറില്ല.
അതേസമയം, ആന്തരിക ശത്രുവിനെയാണ് പ്രധാനമായി കാണേണ്ടത് എന്നതുകൊണ്ട് ബാഹ്യ രാഷ്ട്രീയ വെല്ലുവിളികളെ അവഗണിക്കണം എന്നർത്ഥമില്ല. മറിച്ച്, കരുണ, സഹാനുഭൂതി, സഹനം, സ്നേഹം, വിട്ടുവീഴ്ച എന്നീ മൂല്യങ്ങൾ ഉൾപ്പെടുത്തി രാഷ്ട്രീയത്തെ പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യണമെന്നാണ് അതിന്റെ അർഥം.
ജാതി, വർഗം, വംശം തുടങ്ങിയ സ്വത്വരാഷ്ട്രീയങ്ങൾ പലപ്പോഴും “ഒരു ശത്രു”യെ നിർമ്മിച്ചുകൊണ്ടാണ് അനുയായികളെ സംഘടിപ്പിക്കുന്നത്. സവർണനെ ശത്രുവാക്കി ജാതിരാഷ്ട്രീയവും, മുതലാളിയെ ശത്രുവാക്കി വർഗരാഷ്ട്രീയവും, ഇതര വംശങ്ങളെ ശത്രുവാക്കി ഫാസിസ്റ്റ് ദേശീയതയും പ്രവർത്തിക്കുന്നു. മുസ്ലിംകളുടെ രാഷ്ട്രീയസംഘടന ഈ മാതൃകകളിൽ നിന്നു വ്യത്യസ്തമായിരിക്കണം.
“മുസ്ലിംകൾ ഒരു ജാതിയല്ല” എന്ന ഇ.കെ. ഉസ്താദിന്റെ നിരീക്ഷണം ഇവിടെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. മുസ്ലിംകളുടെ സംഘടനാ തത്വം വിഷയാധിഷ്ഠിതമായിരിക്കണം. മനുഷ്യസ്നേഹം, തുല്യനീതി, സഹവർത്തിത്വം, സഹാനുഭൂതി തുടങ്ങിയ മൂല്യങ്ങളിൽ ആരുമായും സഹകരിക്കാൻ അവർ തയ്യാറാകണം.
ഈ വീക്ഷണത്തിന്റെ മറ്റൊരു പ്രധാന പ്രതിഫലനം മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രതീക്ഷയാണ്. ഒരു വ്യക്തി സംഘിയാണെന്നോ മുസ്ലിം വിരുദ്ധനാണെന്നോ കരുതി അയാൾക്ക് ഇസ്ലാമിനെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള അവസരം നിഷേധിക്കുന്നത് ഇസ്ലാമിക നൈതികതയല്ല. പലപ്പോഴും വിവരക്കേടും തെറ്റിദ്ധാരണയുമാണ് മുൻവിധികളുടെ കാരണം. പ്രത്യേകിച്ച് അൽഗോരിതങ്ങൾ ആളുകളെ അവരുടെ മുൻവിധികൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ പൂട്ടിയിടുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യരോട് സഹാനുഭൂതി പുലർത്തേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം മുസ്ലിംകൾക്കുണ്ട്.
ഇതൊക്കെ പറയുമ്പോൾ മുസ്ലിം പ്രാതിനിധ്യ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ആവശ്യകത നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നില്ല. മുസ്ലിം ലീഗ് പോലുള്ള പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ഭരണത്തിൽ മുസ്ലിം പ്രാതിനിധ്യത്തിന് വേണ്ടി വാദിക്കുന്നത് “മുസ്ലിംകൾ ഭരിച്ചാലേ മുസ്ലിംകൾക്ക് നീതി ലഭിക്കൂ” എന്ന വിശ്വാസം കൊണ്ടല്ല. അങ്ങനെ കരുതുന്നത് മുസ്ലിം സമൂഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പക്വതയെ അവഗണിക്കുന്നതാണ്.
സ്വതന്ത്ര ഇന്ത്യയിലെ മുസ്ലിം ലീഗിന്റെ രാഷ്ട്രീയം പരിശോധിച്ചാൽ അത് വ്യക്തമാണ്. മുസ്ലിം അല്ലാത്ത നിരവധി സ്ഥാനാർത്ഥികളെ വിജയിപ്പിക്കുകയും അവരുമായി രാഷ്ട്രീയ സഹകരണം പുലർത്തുകയും ചെയ്ത ചരിത്രം ലീഗിനുണ്ട്.
ഭരണത്തിലെ മുസ്ലിം പ്രാതിനിധ്യം ഒരു സാർവലൗകിക ഇസ്ലാമിക തത്വമല്ല; മറിച്ച് ഇന്ത്യൻ ജനാധിപത്യ യാഥാർഥ്യത്തോടുള്ള ഒരു പ്രായോഗിക പ്രതികരണമാണ്. ഇന്ന് ഇന്ത്യയിലെ അധികാരഘടന വലിയൊരളവിൽ പ്രാതിനിധ്യത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. പ്രാതിനിധ്യമുള്ളവർക്ക് മാത്രമാണ് അധികാരഘടനയിൽ ഫലപ്രദമായ പങ്കാളിത്തം സാധ്യമാകുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് പ്രാതിനിധ്യത്തിനായുള്ള രാഷ്ട്രീയം ആവശ്യമായി വരുന്നത്.
ഇത് ഇസ്ലാമിന്റെ ആദർശ രാഷ്ട്രീയ സങ്കൽപവുമായി തുല്യമല്ല. ഇസ്ലാമിക രാഷ്ട്രീയദർശനത്തിൽ നീതി ഉറപ്പാക്കാൻ പ്രത്യേക പ്രാതിനിധ്യ ക്രമീകരണങ്ങൾ ആവശ്യമില്ല. ദൈവഭയവും ധാർമികബോധവുമുള്ള ഭരണാധികാരികൾ സ്വാഭാവികമായി എല്ലാവർക്കും നീതി നൽകുന്ന സംവിധാനമാണ് അതിന്റെ ആദർശം. എന്നാൽ ആധുനിക ദേശരാഷ്ട്ര വ്യവസ്ഥ അങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. അവിടെ നീതി പലപ്പോഴും പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെ അളവിനനുസരിച്ചാണ് വിതരണം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. അതിനാലാണ് പ്രാതിനിധ്യം ഒരു രാഷ്ട്രീയ ആവശ്യമായി മാറുന്നത്.
ഇന്ത്യയിലെ ജനാധിപത്യത്തെക്കുറിച്ച് സംശയങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിച്ച ഡോ. അംബേദ്കർ പോലും പ്രാതിനിധ്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം ശക്തമായി വാദിച്ചിരുന്നു. അവഗണിക്കപ്പെട്ട സമൂഹങ്ങൾക്ക് സ്വന്തം ശബ്ദം അധികാരഘടനയിൽ എത്തണമെങ്കിൽ പ്രാതിനിധ്യം അനിവാര്യമാണെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു അതിന് പിന്നിൽ.
അതിനാൽ മുസ്ലിം പ്രാതിനിധ്യ രാഷ്ട്രീയത്തെ ജാതി-സ്വത്വ രാഷ്ട്രീയവുമായി ലളിതമായി സമീകരിക്കുന്നത് ശരിയല്ല. ആധുനിക ദേശരാഷ്ട്രത്തിന്റെ യാഥാർഥ്യങ്ങളോട് മുസ്ലിംകൾ പ്രായോഗികമായി നടത്തിയ ഒരു പൊരുത്തപ്പെടുത്തലായാണ് അതിനെ കാണേണ്ടത്.
മുസ്ലിംകളുടെ രാഷ്ട്രീയ ദൗത്യം ആത്യന്തികമായി മറ്റുള്ളവരെ ശത്രുവായി നിർവചിക്കലല്ല; നീതി, സഹവർത്തിത്വം, കരുണ, മനുഷ്യസ്നേഹം എന്നീ മൂല്യങ്ങളെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിൽ സ്ഥാപിക്കലാണ്. അതേസമയം, നിലവിലുള്ള ജനാധിപത്യ ഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ നീതി ഉറപ്പാക്കാൻ ആവശ്യമായ പ്രാതിനിധ്യത്തിനുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നതും ആ ദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.
ഹൈതമി ഉസ്താദിന്റെ പോസ്റ്റ് ലിങ്ക് :
റഷീദ് ഹുദവി ഉസ്താദിന്റെ ഒറിജിനൽ പോസ്റ്റ് ലിങ്ക് :
(ഇവിടെ എഡിറ്റഡ് വേർഷനാണ് നൽകിയിട്ടുള്ളത്)
