നഷ്ട പ്രണയത്തിന്റെ നറു വസന്തം ❤️

ചില പ്രണയങ്ങൾ പറയാൻ വേണ്ടിയല്ല... ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഓർത്തിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ജനിക്കുന്നത്... 🤍

ഓർമപ്പുസ്തകത്തിലെ മഷിത്താളുകൾക്കിടയിൽ വർഷങ്ങളായി ഉറങ്ങിക്കിടന്നിരുന്ന ഒരു കുളിരോർമ ഇന്ന് വീണ്ടും സുഗന്ധമായി ഒഴുകിയെത്തി.

എന്റെ ജീവിതത്തിലും അങ്ങനെയൊരു പ്രണയം ഉണ്ടായിരുന്നു.

എട്ടാം ക്ലാസിലെ ട്യൂഷൻ ക്ലാസിലെ ഓലപ്പുരയുടെ അവസാന ബെഞ്ചുകളിലൊന്നിൽ നിന്നാണ് അതിന് തുടക്കമായത്. മുന്നിലിരുന്ന അവളുടെ മുടിയിഴകളിലൂടെ തഴുകിയെത്തിയ കാച്ചെണ്ണയുടെ സുഗന്ധം... ഇന്നും ഓർമ്മകളുടെ ആഴത്തിൽ അതേ പുതുമയോടെ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. പ്രണയം എന്ന വികാരം ആദ്യം കണ്ണുകളിലൂടെ വന്നതല്ല; ആ സുഗന്ധത്തിലൂടെയായിരുന്നു.

പിന്നീട് അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കമായി പ്രണയം. കാറ്റിലുലയുന്ന നീണ്ട മുടിയിഴകളായി പ്രണയം. ആ മുടിയിൽ ചാർത്തിയിരുന്ന തുളസിക്കതിരായി പ്രണയം. നെറ്റിയിലെ കളഭച്ചാർത്തിന്റെ നിഷ്കളങ്കതയായി പ്രണയം. അവൾ കുത്തിയിരുന്ന ആ ചെറിയ പൊട്ടുകളോടുള്ള ഇഷ്ടമായി പ്രണയം.

അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ, സംസാരിക്കുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവരോട് കഥ പറയുമ്പോൾ... ഞാൻ കേൾക്കുന്നത് വാക്കുകളായിരുന്നില്ല; എന്റെ മനസ്സ് കേട്ടത് അവളുടെ സാന്നിധ്യമായിരുന്നു.

ഓരോ പ്രഭാതവും അവൾ ക്ലാസിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നതും കാത്തിരിക്കലായിരുന്നു സന്തോഷം. ഓരോ ദിവസവും ആദ്യം കൈമാറിയ ആ നോട്ടങ്ങൾ... വാക്കുകളൊന്നുമില്ലാതെ പരസ്പരം എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞിരുന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ... അതായിരുന്നു എന്റെ പ്രണയം.

ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞ് അവളുടെ പിന്നാലെ വീടുവരെയുള്ള വഴിയിൽ സൈക്കിളുമായി മുന്നിലും പിന്നിലുമായി ഓടിനടക്കുന്നതിലും ഒരു പറയാത്ത സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു. ഒന്നും സംസാരിക്കാതെ ഒരേ വഴിയിലൂടെ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൾ പോലും മനസ്സ് നിറഞ്ഞിരുന്നു. ചിലപ്പോൾ നിശ്ശബ്ദത തന്നെയായിരുന്നു ഏറ്റവും മനോഹരമായ സംഭാഷണം.

ഒരിക്കലും അവളോട് "എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്" എന്ന് പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അല്ലെങ്കിൽ, ആ നിശ്ശബ്ദത നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയമായിരുന്നിരിക്കാം.

കാലം കടന്നുപോയി. പത്താം ക്ലാസിന്റെ അവസാന ദിവസങ്ങളെത്തി. എല്ലാവർക്കും ഓട്ടോഗ്രാഫ് എഴുതിക്കൊടുത്തു. പക്ഷേ അവൾക്ക് മാത്രം എഴുതിയില്ല. എന്തെഴുതണമെന്ന് അറിയാതിരുന്നതുകൊണ്ടല്ല... എഴുതിത്തുടങ്ങിയാൽ മനസ്സിലുള്ളത് മുഴുവൻ ഒഴുകിപ്പോകുമോ എന്ന ഭയമായിരുന്നു.

അന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്ന ആ കണ്ണീർ ഇന്നും എന്റെ ഓർമ്മയിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു. അത് എന്തിനായിരുന്നുവെന്ന് ഇന്നും അറിയില്ല. ഒരുപക്ഷേ അത് വെറും യാത്രപറച്ചിലിന്റെ സങ്കടമായിരിക്കാം. അല്ലെങ്കിൽ... പറയാതെ പോയ മറ്റൊരു പ്രണയത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദ ഭാഷയായിരിക്കാം.

പിന്നീട് ജീവിതം ഓരോരുത്തരെയും ഓരോ വഴികളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. പുതിയ മനുഷ്യർ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നു. പുതിയ നഗരങ്ങൾ, പുതിയ ജോലികൾ, പുതിയ അനുഭവങ്ങൾ...

എന്നിട്ടും ഇന്നുവരെ ആ സുഗന്ധമുള്ള മുടിയിഴകളെയും, ആ തുളസിക്കതിരിന്റെ നേർമയെയും, ആ തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളെയും, ആ നിഷ്കളങ്കമായ ചിരിയെയും പോലെ മറ്റൊരു പ്രണയത്തെ കണ്ടെത്താൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല.

ഇന്നും ചിലപ്പോൾ ഞാൻ ചിന്തിക്കും...

ഒരിക്കൽ എങ്കിലും മനസ്സിലുള്ളത് തുറന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ എന്താകുമായിരുന്നു?

അവൾ സ്വീകരിച്ചേനോ... നിരസിച്ചേനോ... അതോ ഇന്നും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അധ്യായമായി അവൾ കൂടെയുണ്ടായേനോ...

ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരമില്ല.

പക്ഷേ എല്ലാ പ്രണയങ്ങൾക്കും ഒരു അവസാനമുണ്ടാകണമെന്നില്ല. ചില പ്രണയങ്ങൾ പൂർത്തിയാകാതിരുന്നതുകൊണ്ടാണ് അത്രയും മനോഹരമായി ഓർമ്മകളിൽ ജീവിക്കുന്നത്.

ഇന്ന് ഞാൻ ആ പ്രണയത്തെ തിരികെ തേടുന്നില്ല. ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നുമില്ല. നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെക്കുറിച്ച് വിലപിക്കുന്നുമില്ല.

കാരണം ചില മനുഷ്യർ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് നമ്മുടേതാകാനല്ല; സ്നേഹം എന്ന വികാരത്തിന് ഒരു സുഗന്ധമുണ്ടെന്ന് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കാനാണ്.

ഇന്നും, ഓർമപ്പുസ്തകത്തിന്റെ മഞ്ഞപിടിച്ച താളുകൾ മറിക്കുമ്പോൾ, ആ കാച്ചെണ്ണയുടെ മണം മനസ്സിലേക്കെത്തും. അവസാന ബെഞ്ചിലെ ആ നിശ്ശബ്ദ ദിവസങ്ങൾ തിരികെ വരും. പറയാതെ പോയ ആ പ്രണയം ഇന്നും ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരിടത്ത്, ഒരു കുളിർകാറ്റുപോലെ, ഒരു മധുരവേദനയായി ജീവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ചില പ്രണയങ്ങൾ ഒന്നിച്ചുജീവിക്കാനല്ല വിധിക്കപ്പെടുന്നത്... ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഒരു സുഗന്ധമുള്ള ഓർമ്മയായി ഹൃദയത്തിൽ ജീവിക്കാനാണ്. 🤍

✍️ മുബാറക് റാവുത്തർ